Wachten tot Bangkok 1


Het duurt maar 12.5 uur tot mijn vlucht naar Bangkok. Ik ben op het vliegveld in Sydney en heb in het gedeelte voordat je incheckt al zo’n tien rondjes gelopen. Mijn trolley breidt zich uit met alle spullen die ik uit mijn backpack haal. Ik begin me een beetje een zwerver met boodschappenkar te voelen. Mijn to do list is bijna afgerond, laat ik de tijd nemen om mijn avontuur van de afgelopen dagen te delen.

Na drie maanden en nog wat dagen heb ik eindelijk het surf kamp verlaten. Eindelijk inderdaad, het was namelijk hoog tijd. Ik heb het enorm naar mijn zin gehad, maar dit is voornamelijk te danken aan de mensen die ik ontmoet heb. Het wordt niet voor niets de Mojo family genoemd, dat was het echt. Afscheid nemen van die familie was dus moeilijk. De bus die normaal altijd te laat is was uiteraard nu op tijd. De ingecalculeerde awkard minuten die je met een vertraagde bus moet wachten nadat je iedereen al drie keer geknuffeld hebt, had ik nu niet. De knuffelronde ging dus snel. Daarbij was er iets misgegaan met mijn bus ticket, ik stond niet op de lijst. Dus tussen het knuffelen door probeerde ik een plek in de bus te regelen. Na de traditionele groepsfoto gingen Hanna (die met mij vertrekt) en ik de bus in. Verdrietig om mijn vrienden uit te zwaaien, maar blij om het kamp te verlaten dat, zo zag ik t voornamelijk de laatste dagen, gerund wordt door ego’s (het surfgedeelte). Ook het feit dat het zo afgelegen is van de bewoonde wereld en het enorme gossip gehalte dat zo’n klein kamp met zich meebrengt hielp niet mee in het plezier. Het is echt tijd om te vertrekken.

10849947_10152486419485826_8423844899528213700_n

Hanna en ik vertrokken naar Byron Bay. Daar aangekomen verwachtten we een transfer, maar die was niet te vinden. Net toen we besloten hadden dat we een helse tocht als pakezel zouden maken verscheen iemand van ons hostel. Ontzettend dankbaar sprongen we in de auto. Niet voor lang want vriendelijke christen hippies deelden versgebakken pannenkoeken uit. We besloten dat dat ons avondeten werd. Voordat we de auto uit gingen zei Hanna iets wat je in Australië niet wilt horen: “Don’t freak out, but there is something in your hair and you need to get out of the car.” Uiteraard freakte ik: “I don’t want to know what it is, but please get it out.”. Hanna probeerde de spin die verstrengeld in mijn haar zat, zonder het aan te raken uit mijn haar te krijgen. Dat was natuurlijk niet succesvol en had een aantal pogingen nodig. Maar in Australië waar alles zowat giftig is wil je insecten niet aanraken. Na het spin- en pannenkoek avontuur vertrokken we richting hostel. Ik genoot van het simpele idee van mensen op straat, nieuwe gezichten, barretjes: de bewoonde wereld!

IMG_3652

IMG_3638

Het hostel was ontzettend hippie, totaal naar mijn smaak. In de avond ontmoetten we er een Israëlische Rus die zowat de hele wereld gezien had, leuke gesprekken. We waren nog behoorlijk in ons kampritme van 9 uur in de avond naar bed en 5 uur in de ochtend eruit, dus we gingen vroeg slapen. De volgende dag was ons eerste uitstapje die naar de tattooshop. Zoals jullie ongetwijfeld gezien hebben heb ik een schelp in mijn ribben laten zetten. En ja, dat deed pijn. Ik had gehoopt dat het mee zou vallen, de tattoo op mijn rug deed geen pijn, maar in mijn ribben voelde het toch wel alsof de man me stroomschokken gaf. De schaduwen waren bijna plezierig na de pijnlijke outline. Maar de tattoo die ik al zo lang wilde is er! Ik kan niet wachten tot hij goed geheeld is, de schaduwen zullen lichter worden. Hanna heeft een golf op haar pols laten zetten, erg mooi ook. Na de tattoos hebben we geshopt en we ontmoetten een vriend van Hanna die ze uit Engeland kent. Met hem en wat andere vrienden gingen we naar het strand waar we daredevils als we zijn cider dronken op een plek waar drank verboden is. Toen er onverwachts vuurwerk afgeschoten werd was mijn geluk compleet. De vrienden van Hanna vertrokken. Wij bleven op het strand om de ciders op te drinken. Ondertussen begon er rondom ons een silent disco. Twee Tjechische mannen probeerden een praatje met ons te maken. Ze regelden headphones voor ons en dus stonden we opeens op het strand te dansen. Toen de twee mannen wel erg graag wilden dat we de volgende dag met hen mee zouden rijden naar Coolangatta in plaats van onze geboekte bus zijn we gevlucht: “Our bus has wifi, your car doesn’t.” Ok, doei.

IMG_3648

Op weg naar live muziek kwam er een busje als in een film voorbij scheuren en remde precies naast ons. De deur ging open, de muziek was luid en er was een vraag: Willen jullie naar Cheeky Monkeys? We besloten dat we wel in waren voor een nightclub. In de rij ontmoetten we mensen uit Melbourne. Hanna, Pernille, een andere vriendin uit het kamp en ik hebben plannen om een appartement in Melbourne te zoeken dus dat was erg grappig. Ze konden ons wel aan een baantje helpen en ze hadden ook nog wel kamers over in hun eigen appartementen dus we hebben contactgegevens uitgewisseld. Vervolgens hebben we de avond met deze groep doorgebracht, dat was erg gezellig. Omdat ons ritme nog steeds afgesteld is op strafkamp maakten we het niet al te laat.

 

 

 

 

 

 

Share This:


Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Een gedachte over “Wachten tot Bangkok