Sorry not sorry 4


Wegens Liskes voedselvergiftiging (yes hallo ontslakkingskuur en dag wintervetje, laten we positief blijven) zitten we gekluisterd aan onze hotelkamer. Dat geeft ons de tijd om de afgelopen dagen te beschrijven en ondertussen heel veel Ronald Goedemondt te bekijken in een luxe hotelbed (wat ook genieten is).
Soundtrack: D-Devils – Dance With The Devil.

Liske is niet gewend aan goedkope vluchten: “Alles beweegt, is dat normaal?” Nee, het is geen KLM. We houden ons hart vast, maar de landing is zacht. Weer een vlucht overleefd. We zijn in Krabi!
Soundtrack: Akwasi – Testament.

Op het vliegveld wacht ons een lieve kleine Thai met een bordje: Anne Steenbergen, we voelen ons enorm rijk. Ons hotel (Golden Moon) is hier tussen de resorts maar goedkoop, maar wij worden overrompeld door de luxe. Zelf het wc-papier is in de vorm van een bloemetje gevouwen. Anne kan na drie maanden stapelbed met springveren niet meer opstaan uit dit wolkendek van een matras. We weten niet hoe we moeten omgaan met zoveel luxe en behulpzaamheid. Annes backpack van negentien kilo is vier etages omhoog gesjouwd en onze algemene kennis gevormd door films (en GTST ofcourse) zegt ons dat we een fooi moeten geven. Dikke hint is ook de lieve Thai die wat rond blijft drentelen. Maar hoeveel geef je dan? Wij hebben nog nul besef van geld. Gelukkig is daar wifi en moeders met uitstekende Google skills.
Soundtrack: Jeugd Van Tegenwoordig – Buma In Me Zak

Na deze sociale ongemakkelijkheden gaan wij de omgeving verkennen. Het is erg toeristisch (al schijnt Phuket veel erger te zijn) en er wordt veel van ons gevraagd: taxi, tour, tuktuk, massage? Honderden straatverkopers willen hun spullen kwijt en ieder restaurant heeft een mannetje voor de deur die je naar binnen probeert te lokken met ‘real thai food’. Overal zijn toeristen. Al onze vooroordelen komen uit: Oude grijze man vergezeld door een jonge (Thaise) vrouw, paupers met ongeveer het gehele oude testament op hun rug getatoeëerd, dragqueens, ladyboys, dikke mensen in massagesalons en natuurlijk de slecht-Engels-sprekende, lompe Hollanders. We besluiten naar het strand te gaan en dit komt gelukkig al meer in de buurt van wat we verwachten: wit zand, helder water, palmbomen, rotsen en eilanden in in de verte.
Soundtrack: Seinabo Sey – Younger (Kygo Remix).

image2 image1

’s Avonds ontmoeten we Hanna (Anne’s vriendin uit het surfkamp) en een vriend in Amy’s Ladybar. De avond vult zich met goedkope cocktails, paaldansende mannen of vrouwen (moeilijk te zien) en het eindigt met een dollemansrit in tuktuk naar de karaokebar. Onze nieuwe vriend Zen nam de onderhandelingen met de tuktuk voor zijn rekening: de bestuurder (of random Thai kind want ja wat weet je nou van die zogenaamde taxibestuurders hier) vroeg 120 baht waarop onze vriend enthousiast riep: 170! Na veel gelach betalen we maar 100 en stelen we met Avril Lavigne, The Beegees en The Lion King uiteraard de show (Helaas geen R. Kelly – Ignition).
Soundtrack: Rihanna – Pour it Up.

image2-1

De volgende dag wordt Liske ziek wakker. We denken eerst nog dat het een kater is, maar later blijkt: voedselvergiftiging (hiephoi). ’s Avonds een vent ’s ochtends een vent, dus gaan wij met de longtail boat naar het idyllische strand Ao Railey. En dit is inderdaad wat je op de plaatjes en ansichtkaarten ziet. Een prachtig strand, omringd door bergen en met indrukwekkende rotspartijen in het water.
Soundtrack: All Saints – Pure Shores

IMG_5623

image3

Terwijl Liske al creperend op d’r sarong ligt, gaat Anne flying solo op ontdekkingstocht. Maar nadat Liske tussen de gechoqueerde verkoopbootjes overgeeft, vergezelt ze Anne in het water onder overhangende rotsen tussen honderden visjes. Met Anne’s waterproof phone case maken we wat foto’s. Waar Anne zich op ALLE waterfoto’s tot een ware zeemeermin ontpopt, gaat dit bij Liske toch wat minder soepel, verschil moet er zijn. De fotoshoot evaluatie ’s avonds verloopt dan ook dramatisch: “Oh die foto is kut! Dat is mijn slechte kant, mijn voorkant.”

DSC_4737 2 copy

DSC_4730 2 copy

De verwachte boot terug, is uiteraard nergens te bekennen (very ao noyang ha-ha). Daardoor moeten we onder druk van “LAST BOAT LAST BOAT” een nieuw ticket kopen bij een ander bedrijf. Want ja, we willen niet in ons bikinietje op dit strand achterblijven. Die 100 baht kunnen we lijden, we zijn vrouwen met een banksaldo nondeju (voor de kenner). Maar we blijven Nederlanders, dus de volgende dag gaan wij op hoge poten naar de ticketkraam om ons mannetje te staan. Veel levert het niet op, behalve dat we drie potentiële klanten wegjagen (muhaha).
Soundtrack: Lonely Islands – I’m On A Boat.

Aangezien Liske nog steeds niet beter is, spenderen we deze derde dag weer op het strand dichtbij het hotel. Zolang er niks gegeten wordt, gaat het goed. Wat rijst en groente gooit echter roet in de avondplannen, dus zijn we aan het hotel gekluisterd en kijken we Frozen. Wel boeken we een tour voor de volgende dag naar de Hong Islands.
Soundtrack: Frozen – Let It Go (Thai version).

image1-2

Waar veel mensen kiezen voor Phi Phi eilanden (bekend uit o.a. de film The Beach) besluiten wij een privéboot naar The Hong Islands te nemen. Het is hier net zo mooi, minder druk (en bekend) en het is dichter bij. Overigens betaal je voor een privéboot niet heel veel meer (zo’n 7 euro per persoon). Het lijkt net alsof we onderweg zijn naar Jurassic Park, we varen langs kleine eilanden en wederom de bekende rotspartijen.
Soundtrack: Mountain States – Jura.

boot3

boot2

Waarschuwing: Omdat foto’s meer zeggen dan duizend woorden volgen hier veel, zeer jaloersmakende foto’s.

image4

image5

 

image3-1

Als eerste bereiken we Hong Island. Het enorm witte strand is bezaaid met koraal en de meest prachtige schelpen (zie foto). In een kleine baai snorkelen we (zie foto).
Soundtrack: Mashti – Mapusa (ziek mooi surffilmpje overigens).

eiland2

image2-2

Hierna gaan we door naar de Hong Lagoon. Hier willen we sterven.

DSC_4840

DSC_4833

Op het volgende (wederom rustige) eiland snorkelen we nog wat meer en schommelen we wat weg (zie foto). Oja, ook eten we hier de eerste maaltijd die Liske binnen weet te houden hiephoi.
Soundtrack: Mark Farina feat. Sean Hayes – Dream Machine.

eiland4c

eiland4d

eiland4b

eiland4

Het vierde eiland (Lading) is pas sinds enkele jaren toegankelijk voor toeristen. Er staan nog oude hutjes waar men tot voor kort woonde. Ook hier snorkelen we weer (en zien we mega vissen en kwallen).

Moe maar zeer gelukkig (en in Liske’s geval zo rood als een kreeft) varen we terug naar Ao Nang.

Share This:


Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

4 Gedachten over “Sorry not sorry