Jan Juc 2


IMG_4407 2

De Backpackerstijd is voorbij

 

IMG_4652IMG_4649

IMG_4648

Een nieuw hoofdstuk van mijn reis breekt aan. Ik schrijf dit op de veranda van een leeg huis. Het huis waar ik de afgelopen tijd gewoond heb in Jan Juc.

Mijn tijd bij de backpackers is al een tijdje voorbij. Hana was al vertrokken voor een vakantie met haar ouders. Ik wilde er niet langer alleen blijven. Elke dag nieuwe gezichten, elke keer hetzelfde praatje: waar heb jij gereisd, hoe lang ben je al onderweg, wat eet je op brood, het kwam me de neus uit. Zeker omdat ik hier al een hele tijd werk en woon en me soms autistisch wil afzonderen. Dat werd al helemaal onmogelijk toen mijn MacBook kwam te overlijden doordat een Braziliaan er bier over knoeide. Geen verzekering die het dekt, want camera en laptop worden niet gedekt. Waarom zou je nog een reisverzekering nemen? Een dure les geleerd: GEEN laptop op tafel waar ook drank staat! En zoek je verzekering goed uit voordat je vertrekt. Leer van mijn fouten mensen!

Na het pijnlijke afscheid van mijn laptop lijkt niets me bespaard te worden. Ik knal tijdens een grote surf mijn longboard tegen mijn oog, die direct dik wordt. Ik ben niet duizelig, dus ga door met surfen en heb nog best een goede surf voor de condities die er zijn. Maar ongeluk lijkt in meervoud te komen, dus het is nog niet voorbij. Ik laat bij het opbergen mijn longboard stuiteren. Gelukkig niet helemaal kapot, maar wel beschadigd, wat doodzonde is. De volgende dag ga ik opnieuw surfen. De condities zijn goed, het is een goede dag voor mijn longboard. Ik besluit voor een laatste golf te gaan waarbij ik door een golf met mijn kin op de rails (zijkant) van mijn board word geknald. Het is een enorme klap waarbij mijn tanden op elkaar knallen. Ik besluit uit het water te gaan om te checken of ik al mijn tanden nog heb. Eenmaal op het strand voel ik mijn kin, hij is al twee keer zo dik. Tot overmaat van ramp zie ik mijn arme board waar een heuse deuk in de rails zit. Ik voel over de oppervlakte en laat daarmee bloed achter op mijn board. Ik kijk in mijn hand die onder het bloed zit. Nu word ik ook ineens heel duizelig dus hang ik mijn hoofd tussen mijn benen, Mijn collega, die ook aan het surfen was, komt ondertussen uit het water en brengt me naar zijn huis waar hij de wond schoonmaakt en een omelet voor me maakt. Daarna gaan we naar onze les, want er moet die dag gewerkt worden. Ik ben met mijn blauwe oog en open geschaafde dubbele kin het schoolvoorbeeld voor veilig surfen. Iedereen luistert aandachtig naar mijn ‘safety talk’. De volgende dag heb ik toch nogal hoofdpijn, ben ik duizelig, heb moeite met mijn Engels en kan ik niet over mijn vermoeidheid heenkomen. Waarschijnlijk een lichte hersenschudding dus. Ik besluit een paar dagen niet te surfen en kom er zo uiteindelijk overheen.

IMG_4538 2

Deuk door mijn kin van steen

IMG_4441 2

Bells Beach rip Curl Pro

IMG_4589 2

Rooftop in Melbourne

IMG_4551 2

bbq in de factory

Unlimited slides in de waterslides

Unlimited slides in de waterslides

IMG_4429 2

Kelly Slater

IMG_4439 2

Mick Fanning die yoga voor onze ogen doet, dat is geen straf

zonsopkomst

Zoals gezegd was ik helemaal klaar met de backpackers. Ik kan bij Rosa terecht, een collega van Go Ride a Wave en een van de enige niet Ozzi’s samen met mij. Ze woont met Emma en Camille in Jan Juc, vlakbij Torquay. Mijn slaapkamer staat netjes in de achtertuin geparkeerd en ik kan het huis gebruiken. Mijn collega’s zijn echt de beste! We surfen veel voor, tussen en na onze lessen. We gaan naar een zwembad met waterslides, waar we als kinderen rondrennen. We hebben barbecues, drinken in de pub, eten pizza aan het strand bij volle maan, gooien eieren van een klif, slapen in mijn bus naast het strand tot de zon opkomt, drinken koffie, eten gebak, gaan naar de RipCurl Pro competitie (droom!), hebben huisfeestjes, gaan naar de bioscoop en relaxen in een hottub. Daarnaast zijn ze altijd bereid je te helpen. Zo heeft een collega direct mijn board gemaakt toen die stuk was en een andere collega heeft ervoor gezocht dat de muziek in mijn auto het doet! Deze mensen zijn geweldig.

IMG_4504 2

IMG_4644

Nibbles overtuigt me om Bells Beach te surfen

IMG_4638

Een nieuwe stap in mijn surfen: ik ben sinds kort ook aan het shortboarden. Alleen al rondpeddelen was de eerste keer moeilijk!!! (Ja drie uitroeptekens). Maar na een paar keer surfen heb ik het door. En het is zo leuk! Nu heb ik de luxe om afhankelijk van de golf te kiezen voor een longboard of shortboard. Daarnaast stond er vanaf het moment dat ik in Torquay ben aangekomen iets op mijn wensenlijst: een surf in Bells Beach. Dat is het strand bekend van de Bell’s Beach Pro competities. Ik kan me nog herinneren dat ik online de wedstrijden vanuit mijn kamer in Arnhem volgde. Ik had niet gedacht dat ik ooit de moed zou verzamelen om daar te surfen, maar mijn shortboard en ik waren beste vrienden. Het was zo leuk! Ik heb er naast het vele peddelen en de sets op mijn hoofd, waarin het voelt alsof je in het wasprogramma van je wasmachine zit, de beste golf van mijn leven gehad.

Mijn nieuwe board met tekening

Mijn nieuwe board met tekening

 

Het grootste nieuws waarmee ik jullie mag verblijden is dat ik eindelijk een fatsoenlijk matras heb! Een heuse upgrade voor de bus. Toen ik de bus kocht zat er alleen een eenpersoonsmatras in en de rest was opgevuld met kussens. Het sliep allebei even naar, ik wilde een fatsoenlijk matras. Op een avond zie ik bij een huis met ‘verkocht’ bord een bed met drie matrassen. De keuze is reuze! Ik kies een mooi blauw matras, hij ziet eruit als nieuw, doorstaat de bug-bed check. We moeten hem met veel geweld in mijn auto proppen, maar het lukt. Ik kan eindelijk lekker slapen!

IMG_4607

IMG_4604 IMG_4603

Koningsdag heb ik moeten missen. Om de pijn te verlichten ga ik met Rosa naar Melbourne waar een soort Nederlands feest georganiseerd is. Waar ik het meest gelukkig van wordt? Ik kan eindelijk weer een een frikadel speciaal eten, de oliebol die ik met oud en nieuw zo miste , bitterballen en stroopwafels. Ik hoor ineens zoveel Nederlands om me heen. Een dochter zegt tegen haar vader: “Je hebt net zes dollar voor een aardappel betaald.” Ik waan me voor een middag in Nederland, heel gek.

IMG_4622

Mijn laatste dagen hier ga ik bij een collega in Anglesea logeren omdat Rosa en ik het huis in Jan Juc uit moeten. Daarna vertrek ik met de bus richting Noosa. Het eerste stuk ga ik waarschijnlijk alleen doen. Ik ben van plan om op veel stranden te surfen en zal even een nomadenleven moeten leven: illegaal overnachten in mijn bus, eten maken op een gaspitje en hopen dat er ergens te douchen valt. onderweg zal ik Rosa weer ontmoeten (die blijft wat langer hier) en dan reizen we samen verder. Als het goed is kan ik in Noosa aan het werk. Ik hou jullie op de hoogte. Jullie allemaal een fijne vakantie!

 

De foto’s in dit verslag zijn allemaal van mijn telefoon, dus nogal crappy kwaliteit. Maar verwacht betere foto’s van mijn camera vanaf volgende week:)

Share This:


Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

2 Gedachten over “Jan Juc