Ik kom thuis! 1


quote1

Ik berg mijn daypack en waardevolle spullen op in de kast in het hostel in Brisbane om eindelijk van een goede douche te genieten. Tot ik besef dat mijn sleutels van het slot in mijn daypack en in mijn portemonnee zitten, allebei in de kast! Zo begint mijn dag in Brisbane. Dit gaat een blog vol leerpunten worden.

Ik ben gestresst van de afgelopen week en krijg het niet uit mijn systeem. Ik ben een week in Noosa geweest. Daarvan heb ik 5 uur werk gehad. Er zou niet heel veel meer zijn. Mijn idee van Noosa: wonen in een huis met een kast (!), is met die paar uur werk niet haalbaar. Rosa en ik weten allebei niet goed wat we moeten, dus sluiten we ons vier dagen op in de bieb om ons leven uit te zoeken. De uitkomst: ik heb een baan als surfinstructrice in Frankrijk en Rosa in Portugal. Mijn besluit is om naar huis te gaan! Voordat ik naar huis kan moet ik eerst mijn bus zien te verkopen en vliegtickets boeken en dat allemaal zo snel mogelijk zodat ik zoveel mogelijk tijd thuis kan doorbrengen voordat ik naar Frankrijk ga. En daar begint de ellende.

Ik breng mijn bus naar een garage waar ik een soort APK keuring moet laten doen zodat ik hem kan verkopen. Deze zogenaamde roadworthy is dan dertig dagen geldig. Ik zet een advertentie op gumtree (soort marktplaats) voor Noosa en Brisbane. Ik krijg een paar reacties waarvan een te goed klinkt om waar te zijn en hoera ik kan vertrouwen op mijn onderbuikgevoel want dit blijkt een complete scam te zijn. De beste man heeft een heel lang verhaal over dat hij op een boot werkt en zijn zoon de auto cadeau wil doen. Teveel verhaal, teveel details, alle alarmbellen gaan af. Ik heb eens gehoord dat mensen die liegen proberen hun verhaal in te dekken door zoveel mogelijk details te geven. Dit is inderdaad waar! Hij blijft om mijn bankgegevens vragen om het geld zo snel mogelijk over te maken en een koerier zou de bus dan komen ophalen. Zodra ik aangeef dat ik het geld cash wil, hoor ik niks meer van hem.

De garage belt me op met slecht nieuws. De rekening gaat erg hoog worden. Ik moet rekenen op 1000 dollar. Daarnaast blijkt de bus in een zodanig slechte staat dat hij gevaarlijk op de weg is. De voorwielen zijn aan de binnenkant afgesleten en hadden er op elk moment uit kunnen vallen. Een van de voorlichten heeft het nooit goed gedaan en er zitten twee gaten in de uitlaat, daarnaast is er nog van alles anders mis. Maar deze laatste twee dingen zetten me aan het denken. Toen Hana en ik (of eigenlijk ik, want Hana had geen geld) de bus kochten, hebben we een check gedaan bij een garage en zaten deze mankementen er al aan. Nu blijkt dat het dingen zijn die voor een roadworthy gemaakt moeten worden. Oftewel: de bus is aan ons verkocht zonder een goede roadworthy. Hoe dan? vraag ik de garage. Ze vertellen me dat de jongen waarschijnlijk een vriend bij een garage had of dat hij heeft betaald om het papier te krijgen. Dit gebeurt blijkbaar vaker in backpackland en bet zorgt voor veel gevaarlijke busjes op de weg. Super illegaal natuurlijk en de garages die het doen spelen een lijp spel. Wat ik hiervan geleerd heb en zeker mee wil geven aan mensen die een bus gaan kopen: zorg ervoor dat je de garage achterhaalt waar de roadworthy gedaan is en ook: misschien is het beter om wat meer geld te besteden aan een goede bus (met het idee dat je hem ook voor een goede prijs kan verkopen), laat deze voor de koop checken bij een garage.

Een heel pijnlijk leerpunt: vertrouw geen andere backpackers, hoe goed je ook bevriend bent! Toen Hana en ik de bus kochten heb ik hem betaald omdat Hana geen geld had. Het idee was dat zij werk zou vinden en me dan terug zou betalen. Dit werk heeft ze nooit gevonden. Toen besloot ze halsoverkop met haar vriendje weg te gaan en ik was niet klaar om de bus weg te doen, ik sliep er in en gebruikte hem voor werk. Samen besloten we dat ik hem zou houden totdat ik hem door zou verkopen. Als ik de bus voor minder zou verkopen zou Hana mij daarvan de helft betalen. Ik heb overwogen om op dat moment een roadworthy te doen zodat we direct konden betalen wat er op dat moment mis was. Had ik dat maar gedaan! Elke roadworthy kost 80 dollar en omdat het maar 30 dagen geldig is heb ik in goed vertrouwen besloten dit allemaal te doen als ik hem verkoop. Nooit wetende dat dit me heel veel geld zou gaan kosten. Na de garage rekening heb ik namelijk gelijk Hana gebeld en haar de kosten voorgelegd. Voor mij is het heel duidelijk: de kosten zaten al aan de bus toen wij hem kochten (de gaten in de uitlaat en het voorlicht is daarvan bewijs, heeft er altijd gezeten) en daarom vind ik het fair dat zij daaraan mee betaalt. Ik hang op en later krijg ik een sms dat ze het oneerlijk vindt en niet wil betalen. Haar argument: ik heb er twee maanden langer in gereden dus die kosten zijn door mijn roadtrip gekomen. Bovendien vindt ze dat zij haar deel betaald heeft met, en dat blijft ze maar herhalen, de registratiekosten (100 dollar pp), de benzine, enz. Zou niet gekker worden als ze niet voor benzine had moeten betalen en ik weet niet wat ze met enz. bedoelt, want dit is het enige wat ze betaald heeft en die kosten hebben we gedeeld. Om een lang verhaal kort te maken: ik weet 250 dollar uit haar los te krijgen, maar dit gaat met zoveel gezeik en ellende dat ik al bijna zeg laat maar zitten.

Een rekensom levert het volgende op:

Hana: 100 (registratie)+250 (die ik met veel gezeik krijg) = 350 Anne 100 (registratie)+500 (reparatie die ik al op me had genomen)+800(roadworthy)+500 (verlies op verkoop) = 1900

Oftewel: Hana heeft drie maanden een goedkoop leven gehad in de bus voor 350 dollar en ik heb hem 5 maanden gehad voor 1900 dollar. Daarbij is het nooit echt mijn bus geweest omdat ik hem altijd achterliet voor Hana om in te leven als ik naar werk moest. Ik regelde lifts en probeerde het voor haar makkelijk te maken. Het is maar wat je eerlijk noemt. Een hele dure les en een behoorlijke smet op de herinneringen aan mijn tijd met haar. Het geld doet geen pijn, het gevoel wat Hana me geeft wel. Leerpunt: zet dingen op papier en doe een roadworthy als je reisbuddy weggaat zodat je die kosten direct kan delen.

Ondertussen ben ik in contact met een Engels stel dat interesse heeft in de bus. Ik ga op zondag bij ze langs op de boerderij waar ze werken. Als ze de bus willen zou ik hem daar kunnen achterlaten en dan door naar Brisbane waar ik vandaan vlieg. De boerderij ligt tussen Noosa en Brisbane in. Het is een gevaarlijk spel: Ik wil weten waar ik aan toe ben, maar wil ze geen munitie geven om te onderhandelen. Uiteindelijk kan je daar bijna niet omheen. Ik stuur ze een sms of dit de enige auto is die ze op het oog hebben en of ik er vanuit kan gaan dat ze hem kopen als ze hem ok vinden. Ze zeggen dat ze erg geïnteresseerd zijn en alleen even een testrit willen doen. Als ik bij ze aankom blijkt dat ze net een sms hebben gekregen van iemand met een bus waarvan ze dachten dat hij al verkocht was, hmhm tuurlijk. Deze bus zou minder kilometers hebben gereden en te koop staan voor dezelfde prijs. Op dat moment ben ik zo klaar met al het gezeik. Ik zie al voor me dat ik moet wachten tot zij een beslissing nemen, dat ik van Brisbane terug moet rijden hierheen en mijn weg moet uitzoeken terug naar Brisbane (nu heb ik Rosa bij me in haar auto die me kan afzetten in Brisbane). Of ik zou in Brisbane moeten zoeken naar kopers. Ik ben er zo klaar mee dat ik gelijk vraag of ze hem met een korting willen kopen. Ik ben al mijn onderhandelingstactieken kwijt en heb er ook eigenlijk helemaal geen zin in dus zeg ze dat ze hem voor 2500 (in plaats van 3000) direct mogen hebben. Ze nemen dit aanbod gretig aan. Maar hoera, ik ben er vanaf. We regelen het papierwerk en het geld en dan zet Rosa me af in Brisbane. Daar nemen we afscheid.

quote2

Rosa heeft haar auto in Victoria geregistreerd staan, waar weer andere regels gelden voor het doorverkopen, dus zij rijdt door naar Melbourne om de auto aan een vriendin te verkopen. Deze reis van 24 uur moet ze zien te doen voordat haar vlucht gaat die op dinsdagochtend vertrekt. Het is nu zondagmiddag. Een enorme uitdaging, maar Rosa stuitert al zodra ze naar een klontje suiker kijkt, dus ik vertrouw er op dat het goedkomt. We bellen veel en Rosa gaat inderdaad als een speer.

Ik probeer ondertussen te ontspannen en dat lukt niet, toont het kastverhaal waar ik mee begin. Het helpt niet dat ik ondertussen sms’jes krijg van de kopers van mijn bus. Een ding hebben we niet goed ingevuld op de papieren, maar ik snap op dat moment nog niet waar ze het over hebben en zie de doemscenario’s al voor me: ik moet terug naar de farm om het goed te regelen. Uiteindelijk herinner ik me van toen ik de bus kocht wat er moet gebeuren: de auto is geregistreerd in Western Australia en je moet een garaging address invullen, wat niets anders is dan het adres waar de auto geparkeerd zal staan. Dit moet een adres in Western Australia zijn. We vullen hetzelfde hostel adres in Perth in. Het is rond! Ik wist dat er iets nog niet goed zat, maar nu is het echt klaar!

Dan rest mij nog een ding: een vlucht boeken. Leerpunt: Boek geen terugvlucht als je naar Australie gaat. Ik wist niet dat ik zo lang zou gaan reizen, dus had een terug ticket al geboekt. Dit hoeft echter niet, zolang je maar een bankrekening kan laten zien met genoeg geld voor een ticket terug. Ik heb een flexibel ticket dat ik voor 50 euro kan omzetten. Een deel van dit ticket heb ik gebruikt om naar Thailand te gaan. Dus wat ik nu over heb is een ticket van Bangkok naar Amsterdam op 18 september. In de bieb heb ik al een aanvraag gedaan bij mijn reisbureau voor een vlucht van Brisbane naar Amsterdam deze week. Uiteraard is het weekend en loopt Nederland een dag achter dus zal ik pas op z’n vroegst op maandagavond weten of het ticket veranderd kan worden. In de bieb heb ik al gezocht naar de kosten op vluchten. Mijn optie was: mijn originele ticket naar voren boeken en er dan zelf een ticket bij zoeken die van Brisbane naar Bangkok gaat, in de hoop dat deze goed op elkaar aansluiten. Ik zou dus de aanvraag moeten afwachten en dan daar een vlucht bij moeten zoeken. Maar dan vind ik een enorm goedkope vlucht die helemaal van Brisbane naar Amsterdam gaat. Goedkoper dan een ticket naar Bangkok. Op zondagavond besluit ik niet meer te wachten op het antwoord van het reisbureau en boek ik voor 700 dollar een ticket naar Amsterdam!

In Brisbane ben ik voor mijn gevoel eigenlijk alleen nog om mijn vlucht te nemen. Ik ga op zondag vroeg naar bed en mijn plan was om dit ook op maandagavond te doen. Maar dan nodigt een groep Engelse jongens me uit om mee te doen aan hun kaartspel. Daarna gaan ze stappen en ze overtuigen me om mee te gaan. Ze hebben ook gelijk, het zou gek zijn om mijn laatste avond in Australie niets te doen. Ik heb een onwijs leuke avond met deze vreemdelingen en ga de volgende dag naar het vliegveld. Ik hoef er pas om 9 uur ’s avonds te zijn, maar omdat ik zie dat het de hele dag gaat regenen, besluit ik direct na het uitchecken mijn weg naar het vliegveld te maken. Dit is ontzettend hels en ik moet overal stoppen om uit te rusten. Ik heb 17 kilo op mijn rug, 8 kilo op mijn buik en 16 kilo op mijn schouders van twee surfboards, ingepakt in wetsuits en handdoeken. Als ik aankom op het vliegveld is het 11 uur ’s ochtends. Mijn vlucht gaat 12 uur later. Ik kan niet van mijn spullen af, maar vind een metgezel. Een Duitse jongen die er ook al de hele dag zit. Ik vraag of hij even op mijn spullen wil letten zodat ik naar de wc kan. Vanaf dat moment zitten we de hele dag samen en wisselen we af in wie er even rond kan lopen.

Ik vind het ongelooflijk hoe ik in een week tijd heb kunnen besluiten Australië te verlaten en alles te regelen. Op het moment van schrijven ben ik al twaalf uur wachten en acht uur vliegen verder. Ik zit nu in Taipei, waar ik zes uur wacht tot mijn overstap naar Bangkok, voor een andere stop van tien uur. Dan zal mijn laatste vlucht naar Amsterdam twaalf uur duren en dan ben ik thuis! Het duurt oneindig lang en het is verschrikkelijk om vijftig uur opgesloten te zitten in een vliegveld nadat ik negen maanden praktisch alleen buiten heb geleefd. Maar ik kom eraan!

quote3

Share This:


Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Een gedachte over “Ik kom thuis!

  • Jacq

    Zo …. Wat een verhaal Anne. ups an downs. Laat de downs niet de herinnering aan deze prachtige tijd vertroebelen, dat is het niet waard. Wij wachten vol spanning je thuiskomst af en kunnen niet wachten. Back home, back to vertrouwen!