de zwemtest is voorbij!


Even een droge tekst zonder foto’s, maar dan zijn jullie op de hoogte.

 

Mijn grootste nachtmerrie is voorbij. De afgelopen dagen beïnvloedde de aankomende zwem test mijn humeur behoorlijk. De zwem test is een van de testen die je moet halen om surfinstructeur te worden (de andere zijn first aid en de surftest). Het is 500 meter zwemmen in 10 minuten. Iedere keer met oefenen merkte ik dat het mij niet goed afging. Mijn ademhaling was niet goed, je hoorde me op tien km afstand, heel gênant, en ik was enorm vermoeid. Verschillende mensen vroegen of ik astma had. Waar iedereen vooruitgang boekte ging ik alleen maar achteruit. Mijn tijd ging van 11.20 min naar 11.50 naar niet eens de afstand kunnen afleggen. Ik moest na 4 baantjes stoppen omdat ik zo buiten adem was. Het voelt alsof iemand me probeert te wurgen, 12 minuten lang. Om maar even dramatisch te zijn.

 

Ik besloot om het te laten checken bij een dokter en kwam er achter dat ik waarschijnlijk inspanningsastma heb. Dat verklaart heel veel. Inspanningsastma speelt alleen op als je een inspanning levert. De eerste paar minuten in het sporten is de adem piepend en kort. Als je me ooit hebt horen rennen dan herken je het misschien. Daarnaast wordt inspanningsastma versterkt door spanning en stress, dat verklaart waarom het de afgelopen dagen totaal niet ging. Nu snap ik waarom ik met hardlopen in koud weer, of een sprong in de koude zee zolang buiten adem ben. Met hardlopen kan ik me er doorheen vechten, omdat ik daarin getraind ben. Maar met zwemmen was dat vrij kansloos in deze korte tijd.

 

Ik kreeg een puffer van de dokter en heb die uitgeprobeerd met rennen. Wat een verademing was dat! Ik rende 5 kilometer op het strand zonder problemen. Met goede moed ging ik naar mijn laatste oefentijd in het zwembad. Ik zou onder de 11 minuten moeten halen om op te mogen voor mijn test. Ik kon niet eens afronden en moest zowat aan de beademing om te kalmeren. Na een gesprek met de Academy coach heb ik toch besloten om de test te doen. Dus dat heb ik gedaan. De ochtend van de test kon ik wel janken van ellende, ik ben naar het strand gegaan om iets wat op meditatie lijkt te doen. Daarnaast schreef ik op waarover ik me zo zorgen maakte en probeerde dat allemaal te weerleggen. Heel zen allemaal.

 

Eerst kregen we allerlei First Aid theorie voor de kiezen. Daarbij moesten we duizend formulieren invullen met gegevens. Yes, formulieren invullen, ik kan dat. Maar rond 2 uur, na 5 uur lang droge theorie, was het toch tijd voor het zwembad. Daar aangekomen bleek het hele zwembad leeg. Geen rennende schoolkinderen, geen starende oma’s. Het had zojuist geonweerd dus iedereen moest het bad uit (buitenbad). We hadden het hele zwembad voor onszelf en konden dus tegelijk de test uitvoeren. Dat maakte me een stuk minder zenuwachting. Een van de dingen die me stoorde was de starende mensen om me heen.

 

De hele zwemtest heb ik geprobeerd positieve gedachten te hebben. Plus één hele sterke die ik als een soort mantra herhaalde: Je bent nu toch al bezig, als je nu doorzet hoef je deze ellende niet nog een keer te doorstaan. Ik probeerde bij te blijven bij degene rechts van me en voor te blijven ten opzichte van degene links van me. Ik heb het gehaald in 10:22 min. Dat betekende dat ik veel sneller zwom dan ik normaal deed, ik geloofde dat niet echt. Uiteindelijk bleek het genoeg om de test te halen! Mijn nachtmerrie was voorbij. Wat een opluchting! Ik kan weer genieten van de dagen, zonder de hele tijd te denken dat ik eigenlijk zou moeten trainen voor het zwemmen. Aankomend weekend is mijn surftest. Wordt vervolgd dus…

Share This:

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *