Roadtrip! 2


roadtrip

On the Road! Met Rosa voor me

Na drie maanden heb ik Victoria verlaten. Het afscheid van mijn vrienden hier was moeilijk omdat ik weet dat de kans klein is dat ik ze nog eens zie. Anders dan wanneer je mensen uit Europa ontmoet. Rosa en ik gaan naar het warme noorden waar we allebei in Noosa gaan werken voor Go Ride a Wave. Ik rij met mijn busje, waar we onderweg in zullen overnachten en Rosa rijdt in haar auto. We zijn team rampzalig want we weten zelfs in Anglesea nog elke dag te verdwalen (insiders kennen het verhaal van mijn bus in de modder) dus de trip gaat een groot avontuur worden. Maar we gebruiken een oud gps systeem uit de oorlog: we volgen wegennummers en grote steden. We weten ons zelfs door Melbourne te krijgen waar we duizend keer paniekerig van rijbaan wisselen, maar verdwalen doen we tot nog toe niet.

IMG_4701

Het modder-avontuur

Onze eerste stop zal zijn bij de oom en tante van Rosa in Berrigan. Krijg ik ook een beetje een outback experience. Hans en Joke wonen al 45 jaar in Australië. Hun huis pik je er zo uit: oer en oer Nederlands. Van het Delfts blauwe servies tot de letterbakken aan de muur. Joke haakt en weet mij direct intens gelukkig te maken door me een van haar gehaakte kleden te geven.

Het huis van Hans en Joke

Het huis van Hans en Joke

Het bereik is hier direct nul. De gevreesde tekst ‘alleen sos’ verschijnt in mijn scherm. Als ik mijn telefoon hoog in de lucht hou, vang ik soms nog wat signaal op. We kunnen hier niet surfen en dat leek mij van te voren rampzalig maar eenmaal hier geeft het me een raar gevoel van rust. Ik hoef niet na te denken over high- of lowtide, over swell en over waar en hoe laat ik ergens heen moet. Ik hoef even helemaal niks.

IMG_4809

Berrigan

Ik slaap dan ook voor het eerst sinds tijden uit tot 9 uur. Daarna zoeken we Hans op in de ‘Man Shed’ waar een club van twintig bejaarde mannen hun hoofd draait bij onze binnenkomst. we krijgen een rondleiding. De Shed is een werkplaats waar gepensioneerde mannen tegen donatie spullen fixen, zoals meubels. Een gezellige groep! Daarna zoeken we Joke op die bij de Salvation Army werkt, een tweedehands winkel waar ik een tas, riem en vestje koop.

’s Avonds gaan we met Hans en Joke en hun twee vrienden van de overkant naar de pub waar we Parmie en Pie eten. Ook daar blijft onze komst niet onopgemerkt. Blijkbaar roept het vragen op, waarom kiezen wij dit dorp om door te reizen. Onderweg naar huis, wat de hoek van de straat is, wordt er nog naar ons getoeterd. Thuis maken we een plan voor morgen. We gaan zo snel mogelijk terug naar zee en zullen een zes-urige reis maken waarna we kunnen overnachten bij Rosa’s neef, handig die familie. Daarna is het nog maar een klein stukje naar Kiama, een beloofd surfers Paradise.

Kiama blijkt op het moment geen goede golven te hebben, dus we besluiten de reis voort te zetten naar Seal Rocks. We moeten dan door Sydney, wat hels gaat worden, maar een andere route is er niet. We doen er al twee uur over om alleen maar langs het centrum te komen totdat mijn auto een knalgeluid maakt en afslaat. Ik krijg hem weer aan, maar hij blijft afslaan. Paniekerig zoek ik naar een afslag en weet de auto in een wijk te parkeren. Die auto gaat niet meer verder. Het is 16:50 uur op een zaterdag, dus er is geen garage die me kan helpen tot maandag. Waar ik de auto heb weten te parkeren, zal onze nieuwe thuishaven worden voor twee dagen, midden in een woonwijk in Sydney. Omdat we op een heuvel staan, moeten we de kussens aan de andere kant leggen. We hebben het idee dat de bus nog in ontploffingsfase is, dus erg fijn ligt het niet met ons hoofd naast de motor.

sydney

Onze overnachtingsplek voor twee nachten

Ik besluit de Australische wegenwacht te bellen en maar lid te worden. Member worden van de NMRA kost 300 dollar voor twee jaar, het moet maar. Het gesprek gaat moeilijk omdat ik geen woonadres had, geen woonadres heb (“I live in my van”) en ook nog geen adres weet van waar ik ga wonen. Zet het maar op een Backpackers hostel in Noosa zeg ik. Dat zijn er drie. Ik laat het uiteindelijk maar op een adres van mijn vrienden in Victoria zetten, wat dan weer niet Queensland is waar ik op registreer. Na veel gezeur heb ik een afspraak te pakken, er komt een mannetje kijken. Natuurlijk is het probleem niet zomaar aan de straat op te lossen, want waarom zou het ook makkelijk gaan. Wel kunnen ze me een 20 km sleping geven naar een garage. Ik heb geen idee waar ik heen moet, maar uiteindelijk geeft de beste man me een nummer van een vriend van hem die alles aan de straat kan fixen (waarom de NRMA dat dan niet kan…), en hij zou goedkoop zijn. Die avond gaan we maar naar de pub om toch ergens te kunnen zitten en vooral ook om een wc dichtbij te hebben! Om 8 uur liggen we verveeld in bed met een film.

autopech

Omdat we ook de volgende dag nog vast zitten in Sydney, proberen we er maar het beste van te maken. We gaan naar Manly, wat prachtig blijkt te zijn! We vermaken ons op het strand, surfen niet, want te druk, en vinden het mooiste uitzicht op de rotsen naast zee.

manley

manly2

manly

Maandag komt dan eindelijk om 8:30 uur de Roemeense vriend van de NRMA naar mijn bus. Hij onderzoekt alle mogelijke fouten en op dat moment ondervind ik waarom het fijner is om je bus bij een garage achter te laten in plaats van er bij te zijn. Ik zie alles wat mis is en ik hoor de Roemeen mompelen over de ‘cocktail of mistakes’. Maar na een paar dingen geprobeerd te hebben weet hij twee uur later, 200 dollar verder het probleem te traceren en te fixen. Daarvoor heeft dan wel eerst de straat blauw gestaan en de auto in de fik, geen grap.

Maar we kunnen weer rijden! Op naar Seal Rocks waar Rosa een leuke camping weet. Het is een prachtige omgeving, we zoeken een plekje uit voor de bus en beginnen met koken. De rust wordt al snel heftig verstoord door een man met midlife crisis die een bestuurbare auto rond ons heen crost. Daar komt gelukkig een eind aan en we gaan de avond in met een Duitser die al drie jaar op motor door de wereld reist.

camping

De volgende dag surfen we het prachtige Seal Rocks Point. We zien dolfijnen en pelikanen we besluiten ondanks de zon onze 4/3 (mm) wetsuit aan te doen, het is immers ochtend. Het moment dat ik mijn voeten in het water zet voel ik al hoe anders dit water is. De watertemperatuur is een warm bad vergeleken met Victoria. Bizar als je gewend bent brainfreeze te krijgen bij elke duckdive. We koken ons pak uit.

pelikaan

Seal Rocks

Na Seal Rocks gaat de reis door naar Crescent Head. De surf ziet er goed uit, maar we moeten voordat het donker is op zoek naar een overnachtingsplek. Dit leidt ons naar een National Park met een gravelweg van drie kilometer. Drie kilometer lang de muziek op hard zodat ik maar niet hoef te horen wat er allemaal door elkaar schudt. We komen terecht op iets wat een camping zou moeten zijn. Een groot grasveld, geen verlichting, ontzettend veel muggen, veredelde dixies. Wil je hier elke nacht gratis staan, dan kun je meedoen aan het evenement dixies legen. Wij moeten helaas 10 dollar pp betalen.

camping2

’s Ochtends surfen we Crescent Head Point, een goede longboardgolf. Iedereen draagt shorties, maar wij vertrouwen het nog steeds niet, dus doen onze 3/2 aan. Opnieuw is het heet! Het is super druk (later horen we dat er morgen een longboard competitie start), maar ik weet toch aardig wat goede golven te surfen. De lol is er echter vanaf als iemand besluit recht over me heen te surfen, in plaats van om mij heen. Het veroorzaakt een diepe snee in de neus van mijn board. Dat gaat geld kosten…

Onze volgende stop is Arrawarra. Mijn eerste drie maanden in Australië was ik in dit gebied. Het is heel vreemd om hier nu zelf rond te rijden. We gaan bij Spot X langs, het sufkamp. Ik verras wat mensen die er nog zitten van mijn tijd en klets wat bij. Dan gaan we op zoek naar een overnachtingsplek. Bij Mullaway vinden we een parkeerplaats naast het strand, met kookplek en wc’s, en nergens bordjes met ‘Camping Prohibited’. Dit maakt deze slaapplek nog luxer dan de camping waar we gister voor betaald hebben. Want deze wc’s trekken wel gewoon door. ’s Ochtends word ik wakker van de zonsopkomst. We ontbijten en gaan op zoek naar een goede surf. Het voelt alsof ik thuis ben, ik weet waar alle surfstranden zijn. We besluiten Emerald Beach te surfen. De swell is groot genoeg om ons shortboard voor de dag te halen!

mullaway

mullaway2

kangaroo

kangaroo2

De reis gaat verder naar Yamba. Daar vinden we geen goede surf, dus gaan we naar Angourie. Dit was ons door verschillende mensen getipt. En met reden: Angourie heeft een pointbreak waar je links en rechts van kan surfen. Een luxe om te kunnen kiezen. We besluiten dit keer (nog steeds onwennig) om een shortie aan te doen. Ik voel me naakt, maar het is totaal niet koud! Onderweg naar het water spreekt Jesse me aan. We raken aan de praat en ik vraag hem of hij een plek weet waar we zouden kunnen parkeren om te overnachten. Als Rosa en ik na de surf bij de auto terug komen zit er een briefje op mijn deur.

briefje

Na het avondeten gaan we bij hem langs. We kletsen, genieten van de comfort van een bank, drinken bier en kijken een docu over Kurt Cobain. Uiteindelijk gaan we naar bed in onze bus die voor de deur staat.

De volgende dag is er geen goede surf, maar wel zon! Om 10 uur ’s ochtends liggen wij in onze bikini op het strand. Daarna zoeken we een camping waar we insneaken voor een goede douche ter voorbereiding op de vrijdagavond. We gaan naar de bar van Jesse wat een cocktailbar blijkt te zijn. We hebben de leukste gesprekken met een stel mannen, drinken teveel cocktails en en zijn dus de volgende dag best katerig.

ba

onze nieuwe vrienden

 

We kunnen er alleen niet aan toegeven want de zaterdagavond willen wij naar Byron Bay, hippietown, om te feesten. We parkeren bij de Arts Factory waar ik lieg dat ik in mijn eentje ben, dus we hoeven maar voor een persoon te betalen, dikke tip! We proberen onze kater weg te drinken met meer bier en gaan uiteindelijk naar de Cheeky Monkeys waar op de tafels dansen heel gebruikelijk is. Ter afsluiting eten we een falafel en tijdens dit nachtelijke diner ontmoeten we een Canadees die in Noosa woont. Hij geeft ons zijn nummer en zegt dat we zodra we in Noosa zijn bij hem mogen parkeren en douchen, of zelfs in huis mogen logeren. WIN!

byron

door de kater heen drinken

Onderweg terug naar Yamba pakken we Nimbin ook nog even mee, een dorp dat bekend staat als hippiedorp waar je legaal wiet mag roken en wietkoekjes kan kopen. Het blijkt uiteindelijk maar een straat te zijn wat ons niet heel erg kan boeien, maar we hebben het gezien en meegemaakt.

vrienden

Lozza en Ryan

Ik schrijf dit in de bibliotheek in Yamba waar we weer terug zijn. Morgen gaan we opnieuw naar Arrawarra waar we Ryan en Lozza zullen zien! Onze lieve vrienden uit Victoria die ons twee weken in hun huis lieten. De komende week zal voor ons allen een vakantie zijn met veel surfen. Daarna is het tijd om weer aan het werk te gaan dus zullen we naar Noosa gaan.

Share This:

Related Post


Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

2 Gedachten over “Roadtrip!

  • Rob en Henny V&M Rosa

    Heeeeel leuke blog we hebben genoten van je geweldige schrijf stijl echt TOP. We zien uit naar het volgende. Nou veel surf en …… plezier.
    Op naar Noosa .